கவிதைகள் (2)

விடைபெறுதல்

விடை பெறுதலில் தான்
ஏன்
எத்தனை வலி

ஆட்ட சுவாரசியத்தில்
ஆட்ட விதிகளை
மறந்து விடும் பழக்கம் நமக்கு
முடிவுக்கே வராத
ஆட்டம் தான் உண்டோ

களத்திலேயே இருந்து
பழகிவிட்டோம்
தள்ளி நின்று ரசிக்க
பழகவில்லை

நம்மை யார் என்று
சொல்லத் தேவையே இல்லாமல்
நம் மீது
பூசப்பட்ட அடையாள சாயம்
வெளுக்கும் பயம்
புது அடையாளம்
தேடிக்கொள்ள வேண்டும் என்ற
உணர்வு பயம்

அடைமொழிகளில் சிக்கி
அமிழ்ந்து விட்ட நாம்
புது மொழிகளுக்குள் புக முடியாமல்
பரிதவிக்கும் கட்டாயம்

தகுதிக்கு மீறியவற்றை
ஏற்றே பழகிவிட்டு
புது தகுதிகளுக்கு
புனரமைத்து கொள்ள வேண்டிய
சங்கடங்கள்

நிலை இல்லாததையெல்லாம்
நிலையே என்று எண்ணி
நிறைவுறும் நேரம் வந்ததும்
நிலை தடுமாறும்
நிலை

கடக்கும் போது
பார்க்க மறந்த பூ மரங்கள்
கடக்கும் போது
சுவாசிக்க தவறிய பூங்காற்று
கடக்கும் போது
கவனிக்காமல் விட்ட உதயம்
கடக்கும் போது
கை நீட்டாமல் விட்ட சிறு தூறல்
திரும்புவதில்லை

உணர்வோடு வாழ்தலை
உணரும் நேரம்
வாழக்கையின் கடை நிலையை
எட்டிவிடுகிறோம்

விடைபெறுதல்
வாழக்கையின் வெறுமை
நோக்கி அல்ல
நீ வாழாத வாழ்வின்
தொடக்கம் என்று கொள்

விரும்பி விடை கொடு
நீ இல்லாவிட்டாலும்
ஆட்டம் நடந்து கொண்டே தான் இருக்கும்
உன் பாரங்களை சுமக்கவும்
புது தலைசும்மாடுகள்
தயார் நிலையில் உள்ளன

இறக்கி வை
உன் சுமக்காத பாரங்களையும்
இறங்கி வா
உன் புகை மண்டல உயரங்களில்லிருந்து
வாழ துவங்கு
முன் இரவில் மறைந்த
சூரியன் உன்னோடு பேச
ஆவலாய் இருக்கிறான்

About hariharanbond
I am who I am !

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: